e-artykuły

Koniec roku – czas na podsumowania. Najbardziej lubię kalendarium wprost z „Teleexpresu” m- Maciej Orłoś i jego subiektywna ocena, które wydarzenia minionego roku – czy to wydarzenia z Polski (nasi polityce potrafią wyczarować wydarzenia z Polski o randze globalnej) czy to wydarzenia ze świata. Ale warto też z własnej perspektywy spojrzeć na mniej lub bardzie poważne wydarzenia związane z uciekającym rokiem – by mieć poczucie że czas nie mija bezpowrotnie, by docenić, zauważyć, jakie piętno na mnie odcisnął. Wydarzenia wprost związane z moim życiem nie pojawiły się w żadnym serwisie informacyjnym, a przecież to właśnie wydarzenia ze świata – mojego świata, mojego podwórka. A przydarzyło mi się sporo. Dużo zmian, doświadczeń, przeżyć. Sporo bolesnych, nieprzyjemnych, co chwilę kolejny chrzest bojowy w konkurencji wielobojowej znanej jako życie. Owszem, nie przeoczam także tych dobrych. Nastawiona do życia pozytywnie, optymistycznie, staram się wierzyć, że „szklanka jest w połowie pełna”.
Wydarzenia z Polski wpłynęły na mnie nieznacznie – w tym roku straciłam zainteresowanie polityką, chyba na fali społecznego odchodzenia od wszystkiego, co wydaje się nie być powiązane z życiem prywatnym. Być może to niepokojące zjawisko, ale jestem na takim etapie życia, że wszystkie sprawy kręcą się wokół zapewnienia sobie fajnego startu w przyszłość – i przyjemnej teraźniejszości. Dlatego także wydarzenia ze świata nie zatrzymują mojej uwagi na dłużej. Chyba że dotyczą historii typowo ludzkich. Na tę tematykę jestem wrażliwa i choć mam poczucie bezradności i braku wpływu, potrafię myśleć bardzo długo o twarzy dziecka, które pokazano w „Wiadomościach” tuż po jakimś nalocie bombowym. Nasuwają mi się wtedy jakieś zupełnie niepozytywne refleksje na temat ludzkości, człowieczeństwa czy jak to nazwać. Na temat tego, co w życiu warto. Podsumowując miniony rok i przywołując te sceny krwiożercze z różnych informacji – mam nadzieję na jakąś cudowną przemianę, która uczyni świat lepszym.